hastanede herkesin egosu bu kadar öndeyken tedavi kısmını düşünmek bile geriyor, zaten zor bir işle uğraşılıyor bir de karşı çıkıp duranlarla uğraş, yeter işte YETER diye söyleniyorum ekranın karşısında. cerrahın o düzene boyun eğmemesi çok hoşuma gidiyor, baştan böyle birine ihtiyaç varmış hissi geldi, kendine güvenen birinin bu kadar baskının içinde geri çekilmemesini izlemek baya sarıyor beni, sırf o inat yüzünden devam edesim var. karanlık havasınıda sevdim, hastane deyince zaten pek rahat bir şey beklemiyorum ama burda işin içine güç meselesi girince iyice daraldım, ortada zor vakalar varken insanların egosuyla uğraşma kısmı daha da geriyor. ben böyle şeylerde hemen sabırsızlanıyorum, bırakın da işini yapsın demek geliyor içimden, sonra o karşı çıkışları nasıl göğüsleyecek diye daha dikkatli bakıyorum, gerilim sevmemin sıkıntısı bu galiba hem rahat bırakın istiyorum hem de o çekişmeye takılıyorum. cerrahın gizemli tarafını hemen öğrenme telaşım yok bu arada, şimdilik o kendinden emin tavrı daha çok ilgimi çekiyor, hastanedeki bu baskının karşısında duruşunu izlemeye razıyım, biraz daha bu tarafa ağırlık verseler ona da itiraz etmem